Ervaringen van cliënten / deelnemers

M
ijn ervaringen in de familieopstellingen:
De familieopstellingen in de Aquamarijn onder begeleiding van José Smets bevallen mij goed. Ik vind dat er genoeg afwisseling is in de pauzes tussen de opstellingen door, ook met ontspanningsoefeningen en lichaamswerk (dansen). De eerste keer viel me op dat er een hartelijke belangstelling voor elkaar is in de groep. Er is voldoende ruimte om je eigen thema in te brengen. In de familieopstelling kunnen er gevoelens naar boven komen waarvan je het bestaan al lang niet meer wist, b.v. in een opstelling met je ouders. Dit wordt dan goed begeleidt, je krijgt o.a. de opdracht om helende woorden uit te spreken en deze te herhalen. Daarna wordt het altijd goed afgerond.

Mijn ervaring in de dagen erna thuis:
Ik heb me opgewekter gevoeld, ik voelde me directer en zekerder op iets afgaan. Het was een vreemde ervaring, maar ik heb mijn omgeving duidelijker als geheel in me op kunnen nemen. Het is n.l. altijd nog zo geweest dat niet alles bij me binnenkomt. Nu zag ik de omgeving veel meer als een geheel. Dit ebde weg na ongeveer anderhalve week.

Het kan zijn dat je jezelf afvraagt of je een volgende opstelling zou moeten doen en met welk thema. Meestal is het zo dat er na een aantal dagen of week wel het besef komt van een thema n.a.v. de vorige opstelling. Ik had sterke gevoelens van opstandigheid, daar heb ik de keer daarop een opstelling van laten maken. Dan zie je het voor je, gaat het werken en kun je het begrijpen.

Het is belangrijk dat je de opdracht om thuis bepaalde zinnen voor jezelf te herhalen ook doet, zodat de kracht van de opstelling nog bevestigd wordt. Ik geloof dat deze methode goed werkt, maar vooral in het begin vergt het wat geduld om je eigen gevoelens en thema's te gaan zien. Dit wordt gaandeweg wel duidelijker.

Voor iedereen veel succes in de familieopstellingen.

Marjo.

 

I
k heb mijn leven aardig voor elkaar, fijn huis, leuke vrienden en een goede baan. Alleen relaties verliepen bij mij altijd moeizaam, want in mijn familie komen hechtingsproblemen voor. De relatie tussen mij en mijn moeder komt altijd extra onder druk te staan wanneer er een partner in mijn leven komt. Om inzicht te krijgen in hoe dit ontstaat, ben ik gaan deelnemen aan familieopstellingen.

Representant:
Ik ben op een zondag als representant begonnen. Ik heb deze dag als zeer uniek en verrassend ervaren. Je weet pas wat er kan gebeuren tijdens familieopstellingen als je het eerst als representant ervaart. Tijdens een familieopstelling ben ik representant geweest van degene die het onderwerp ‘Hoe krijg ik een eigen plek binnen mijn gezin?’ inbracht maar ook van twee onderwerpen namelijk ‘een beetje relaxter’ en ‘een nieuw huis’. Bijna alle aanwezigen hadden last van emoties of problemen van andere familieleden. Een belangrijke les is dan ook om deze problemen bij de ander te laten en er zelf niet gebukt onder te gaan. Het was voor mij erg bevrijdend om te ervaren dat een gepaste afstand tussen mij en mijn ouders me meer ruimte bracht om mijn eigen leven te leven.

Thema inbrengen:
Daarna ben ik tijdens een zaterdag en zondag representant geweest en heb ik mijn eigen thema ook kunnen inbrengen. Ik kreeg te zien wat ik als kind en volwassen vrouw al ervaren heb, dus ik kon het grootste deel van mijn familieopstelling herkennen en als waarheid zien. Het grootste geschenk kreeg ik aan het einde van de sessie. Toen heeft José een representant gekozen als mijn partner. Ik kreeg precies te zien en te horen wat dat met mijn moeder doet. Nu ik dit weet en kan accepteren, kan ik makkelijker omgaan met de situatie.

Individuele sessies:
Weken later kwam ik erachter dat ik ook hetzelfde thema had als degene die het had ingebracht. Namelijk het moeilijk kunnen vinden van mijn eigen plek binnen een relatie/gezin. Dus de combinatie van individuele sessies, het zijn van representant en het inbrengen van een eigen thema/onderwerp heeft mij veel inzicht en rust gebracht.

Cadeau:
Mijn ouders hebben allebei geen contact meer met hun familie. Het schijnt zo te zijn dat als contacten worden verbroken tussen bepaalde familieleden dat het dan ergens anders binnen de familie ook gaat wringen. Ik heb mijn vader verteld over mijn sessies. Hij begreep alles. De kinderen van zijn zieke zus wilde mijn vader graag ontmoeten. Hij heeft ingestemd. Mijn moeder was het hier in het begin niet over eens. Maar dit weekend gaan we met de familie van mijn vader BBQ-en in mijn tuin. Wellicht kan mijn moeder gaan zien dat familiecontact toch fijn is. Mijn vader en ik lijken wat dat betreft sprekend op elkaar. Wij zijn gek op familie, dieren en kinderen! Ik geloof dat bij mij wel alle ingrediënten aanwezig zijn voor een gelukkig gezins- en familieleven en ik ga nu vol vertrouwen mijn volgende relatie aan.

Pamela

 

V
oor mij waren de familieopstellingen een bijzondere ervaring en heel boeiend. De eerste keer was even wennen maar al gauw ontstond er een echt familie gevoel tussen de deelnemers. Ik voelde me thuis in deze familie waar je samen in veiligheid en vertrouwen jezelf kon zijn, je kwetsbaar kon en mocht opstellen naar de ander maar vooral naar jezelf.

Ik heb mogen voelen dat je familie tot in het verre verleden nog grote invloed kan hebben op je huidige leven en welke invloed dit kan hebben. Dit heeft mij verder geholpen in mijn proces naar persoonlijke groei. Ik wil jou bij deze bedanken voor je kundige begeleiding maar vooral voor de manier waarop je dit deed. Je was een goede vader in onze familie.

Leo

 

N
a 2 eerdere keren (zie mijn stukjes hier onder), heb ik nog 2 andere keren meegedaan, 1 keer met nog een zelf ingebrachte opstelling en de laatste keer gewoon helemaal vrij. Terugkijkend was die laatste dag eigenlijk de beste dag tot nu toe.

Op de een of andere manier ben ik waarschijnlijk toch op de dagen dat ik zelf een opstelling ingebracht heb, erg in mijn hoofd blijven zitten. Daardoor werkt het wel en leer je er ook van, maar in die laatste sessie was die (zelfopgelegde) druk er niet en juist daardoor waren de emoties nog veel intenser.

Het aparte is dat ik zelfs in de eerste opstelling, waar ik niet aan deelnam, ik was slechts toeschouwer, er echt helemaal inzat. De emoties zaten heel hoog en de tranen stonden me in de ogen. Pas na het ontrollen en weer in de kring zitten "viel" het kwartje en kon ik plaatsen waarom de opstelling zo'n indruk op me maakte. Een vriendje van mijn zoon zit op dit moment in een vergelijkbare situatie (een scheiding van zijn ouders) en mijn zoon ziet gewoon hoe afschuwelijk dat is voor zijn vriendje. Die emotionele last neemt mijn zoon voor een deel op zich en dat merk ik dan weer aan hem. Het was erg goed om dat te herkennen en mee los te laten.

De rest van de dag heb ik in alle 4 de opstellingen als representant meegedaan. Het is echt verbazingwekkend hoeveel je dan, in die situatie die andere opstellen, van jezelf herkent. Voor mijn gevoel zelf sterker dan wanneer je je eigen opstelling inbrengt. De enige "verklaring" die ik er voor heb is dat je, doordat je niets hoeft, je volledig op je gevoel kunt richten en dus "niets" hoeft te snappem of te onthouden. Daardoor doet je bovenkamer niet mee en kun je dus helemaal in je gevoel zitten. Dat is zo goed bevallen dat ik alweer een volgende dag gepland heb, weer zonder eigen thema, gewoon er voor de anderen (en dus mezelf) lekker zijn.

Als je dit leest hoop ik voor jou dat je je open durft te stellen en ook een keer meedoet.

Edwin

 

E
ind 2006 ben ik bij José terecht gekomen, omdat ik al een tijdje niet lekker in mijn vel zat en dat ik dat gevoel maar niet kon kwijt raken. Ik gebruikte antidepressiva, maar ik kon me maar niet 'gelukkig' voelen. José adviseerde me om een keer te komen kijken bij de familie-opstellingen. Ik zou zelf nog geen thema inbrengen, maar ik zou alleen kijken en eventueel representant zijn. Ik voelde er in eerste instantie niet veel voor, ik vond het vooral eng, was bang om mijn gevoelens te tonen ten overstaan van wildvreemde mensen. Maar José heeft me overgehaald om het toch te doen.

De eerste keer was in het begin even wennen, maar al gauw wordt een groep vreemde mensen een heel hechte groep. Het representant zijn vond ik een heel bijzondere ervaring, ik kreeg aparte gevoelens, die ik voorheen niet kende.

De tweede keer heb ik mijn eigen thema ingebracht. Mijn opstelling was heel groot; er deden veel 'familieleden' mee. Alles wat de representanten voelden, klopte met de werkelijkheid. Langzaam werd naar een oplossing gewerkt. Dat luchtte zo op! Je ziet het voor je ogen gebeuren. Ik voelde me na afloop echt een stuk beter en ik had ook ineens veel meer inzicht in mijn situatie gekregen.

De laatste keer heb ik 2 'rollen' gekregen, die heel goed voor mijn persoonlijke ontwikkeling waren. Ik was 2 keer een machtig persoon/instelling. Het was een bijzondere ervaring, omdat ik zelf niet blaak van zelfvertrouwen. Die rol heeft mij in zekere zin dus sterker gemaakt. Ik weet nu ook wat het is om me echt sterk te voelen.

Ondertussen ben ik alweer bijna 8 maanden zonder antidepressiva en gaat het een stuk beter met me, door mezelf, maar ook mede door de familie-opstellingen.

Debby (26)

 

H
allo,
Ik ben 23 jaar en volg bij José Smets de individuele behandel methode. In juni 2007 kwam ik bij José met nervositeitklachten wat zich vooral uitte in spanning in de onderbuik in de vorm van borrelende darmen.

Via een aantal tests zijn we erachter gekomen wat voor mij de beste behandeling was. Ik kreeg als huiswerkopdracht een ademtherapeutische oefening mee en tijdens de sessies doen we ook zo'n soort oefening alleen dan gaat dit veel dieper en kom je in een soort diepere ontspanning. Hierbij sluit je je ogen en door intensief gecontroleerd te ademen worden je handen en voeten warm, gaan diverse plekken tintelen zoals, vingers, gezicht rond neus en mond en je voelt dan wat druk bij je borst. Het weer terugkomen (wakker worden) moet rustig gebeuren, want je kan niet zomaar weer je ogen open doen. Dan merk je pas echt hoe diep ontspannen je "weg" bent geweest. Ook na de sessie ben je er nog een tijd beduusd van en ga ik altijd een stukje wandelen om weer te aarden.

Mijn klachten zijn echt met 100% afgenomen, want het beïnvloedde mijn dagelijks leven behoorlijk. En al zijn er elke dag nog wel een aantal momenten dat ik er nog wel wat last van heb, zo erg als het een jaar geleden was is het lang niet meer. Ik kan nu elke dag weer van de simpele dingen van het leven genieten. En dat is echt wel eens anders geweest.

Rob

 

E
en aantal jaren geleden kwam ik in aanraking met familieopstellingen die gegeven werden door José Smets. José zorgt voor een veilige en ontspannen sfeer waardoor je open durft te stellen voor wat er op dat moment is. Ook ik heb, zoals de meeste onder ons, een rugzakje meegekregen en zelf gecreëerd, wat negatieve gevolgen had voor mijn persoonlijke ontwikkeling. Door aanwezig te zijn bij de familieopstellingen, zij het als waarnemer, representant of als opsteller, heb ik de diepliggende familiepatronen doorbroken.

Je hebt dan even het gevoel 'ik ben er'. Je wordt bewust dat je zelf illusies gecreëerd hebt die niet op waarheid berusten. Dan begint de weg naar zelfrealisatie en zelfbevrijding.

Vanaf die tijd ben ik gaan kiezen voor thema opstellingen.

Het laatste thema was: 'Het willen hebben' en daardoor moeite 'om met de stroom van het leven mee te gaan'. In het dagelijkse leven kwam ik steeds het gevoel tegen, dat ik de dingen wil hebben. Ik werd hier onrustig van en kwam niet in mijn eigen kracht. Ik voelde weinig zelfvertrouwen en durfde niet met de stroom van het leven mee te gaan. Tijdens de opstelling zag en voelde ik hoe die krachten zich tot elkaar verhouden. Ik werd ervan bewust dat ikzelf een gedachte gecreëerd had dat 'iets willen hebben' niet mocht. Het willen hebben bleek het verlangen te zijn vanuit mijn ziel wat ik in het dagelijks leven onderdrukte en beleefde als negativiteit.

Familieopstellingen leveren voor mij iedere keer weer een cadeautje op.

Ria

 

M
ijn naam is Frans, ben 31 en woon en werk zelfstandig als fotograaf in Eindhoven.
Voordat ik door iemand erop gewezen werd dat een familieopstelling voor mij iets zou kunnen betekenen had ik het gevoel na een moeilijke jeugd vol verslavingen en problemen, die ik inmiddels allemaal overwonnen heb, dat er nog iets dwars zat.

Met name de relatie met mijn moeder zit al heel mijn leven vol met spanningen. Ook mijn moeder ervaart veel spanningen t.a.v. haar moeder. Maar hier kreeg ik de vinger niet achter. Er ontbrak informatie waardoor ik er niets mee kon.

Vervolgens ben ik een aantal websites gaan bezoeken en die van José Smets sprak me het meeste aan. Ik heb deze 3 keer bezocht maar iets hield me tegen. Totdat mijn moeder me vertelde dat haar vader en moeder nog een kindje voor haar gehad hebben en die na 3 maanden overleden is en haar moeder daar nooit over sprak. Ik had mijn link te pakken en heb me meteen aangemeld.

Een beetje huiverig om me bloot te geven t.o.v. wild vreemden ging ik naar de familieopstelling toe. Tot mijn verbazing kreeg ik en mijn mede cursisten duidelijk emoties te pakken die thuis hoorden bij degene die de familie opstelling deed. Het was zeer boeiend om te zien hoeveel er in het onbewuste besloten ligt en wat er naar boven kan komen door zo'n opstelling. Ik moet zeggen dat ik nog nooit zo'n warmte en liefde ervaren heb als in het weekend van 17 en 18 november 2007. Het heeft me veel inzicht gegeven door mijn eigen opstelling maar ook door representant te zijn in een ander zijn opstelling.

Het is nu een paar dagen geleden en laat het nog even op me doorwerken. Maar er gaat zeker nog een opstelling volgen. Ik wil hierbij José en mijn mede cursisten van datzelfde weekend nogmaals bedanken voor een onvergetelijke ervaring.

Met een meer dan vriendelijke groet,

Frans

 

H
allo,
Mijn naam is Edwin,

Met een leuk gezin (vrouw en 3 kinderen) en een management baan in een groot bedrijf leek mijn leven aardig op orde. Wel had ik regelmatig een onrustig gevoel. Zo om de anderhalf jaar was de schwung eruit in mijn werk en dat had zijn weerslag op de situatie thuis. Enkele maanden geleden was het weer eens zover. Gelukkig kwam ik op mijn werk een goede coach tegen die zei: "Edwin, vlucht nu niet weer in een andere job, neem eens tijd voor jezelf en ga eens praten bij een psycholoog".

Na wat aarzeling (zo objectief gezien was alles toch op de rit) toch maar een afspraak gemaakt. In enkele sessies werd het plaatje wel helderder, en bleek dat ik in de 40 jaar die ik tot nu toe heb geleefd me erg goed had aangeleerd mijn gevoel te negeren. Kortom alles speelt zich af in mijn hersenpan. Als zeer effectieve methode om je gevoel weer aan te spreken, stelde José voor deel te nemen aan een sessie familieopstellingen.

Nou dat is gelukt! Ik kon niet beide dagen van de 2 daagse sessie, maar deed de 2e dag mee. Na een ontspanningsoefening werd de eerste opstelling gemaakt (zie Frans hierboven). Frans koos anderen om zijn begin opstelling te maken, maar al snel werd de opstelling door José uitgebreid. Ook ik mocht een rol aannemen en wat er dan gebeurd is eigenlijk niet te beschrijven. Als "nuchtere techneut" denk je de eerste paar seconden "ik voel niets". Dat duurt echter maar even, want daarna werd ik werkelijk overspoeld door emoties. Door die te voelen en met je emoties mee te gaan (verander je plek in de opstelling) voel je dat iets beter of slechter aanvoelt. Door alle deelnemers in de opstelling zo mee te laten voelen komt er een voor iedereen betere aanvoelende opstelling uit. Dan neemt de opsteller zijn eigen positie (waar hij ook eerst een representant voor had opgesteld) weer in en ervaart zo hoe de situatie aanvoelt in die opstelling. Aan het eind word je door de opsteller uit je rol gehaald en ben je weer "gewoon" jezelf. Hoewel "gewoon", richting jezelf ben je wel een stuk wijzer (je hebt wel degelijk gevoel en je kunt er ook wat mee). Maar het mooiste is toch wel te zien dat je de opsteller enorm kunt helpen met slechts een zeer kleine inspanning.

Ik heb die dag in alle 5 de opstellingen een rol als representant gekregen, in allerlei verschillende situaties en ook in verschillende rollen en ben zodoende enorm veel over mezelf te weten gekomen. Het is nu bijna 2 weken geleden dat ik mee gedaan heb en nog dagelijks roep ik bewust beelden en gevoelens op uit de opstellingen en probeer ik ook actief naar mijn gevoelens in het heden op mijn werk en thuis te kijken. Dat is enorm leerzaam en verhelderend, maar ik kan bijna niet wachten tot de volgende familieopstellingen dag, omdat ik erg graag eens mijn eigen opstelling inbreng. Wat die precies wordt weet ik nog niet, maar ik voel!! dat ik daar ter plekke zeker uit ga komen.

Al met al heeft 1 dag familieopstellingen me inzicht gegeven in hoe ik me in 40 jaar heb gevormd. Ik wil dan ook José en alle mede representanten en opstellers bedanken voor een zeer openbarende dag.

Edwin

A
anvulling kerstmis 2007 kerstmuts

Anderhalve week geleden heb ik inderdaad weer meegedaan. Een nieuwe groep, maar José wist die ook al heel snel op zijn gemak te stellen en open voor elkaar te krijgen.

Ik heb de spits afgebeten met een opstelling uit mijn dagelijks werk. Ik had er van tevoren niet te veel over na mogen denken (oh, ja Edwin moest meer gaan voelen hè!!) en merkte dat het opstellen toch best lastig is. Je voelt ter plekke tijdens het opstellen aan waar je met de persoon in de rol die je opstelt heen moet, dat op zich is al heel apart. Het puur bekijken wat je zo onbewust hebt neergezet is al heel verhelderend, waarschijnlijk wist je onderbewuste het al wel, maar nu "zie" je het voor je. Ook de ontwikkelingen in de opstelling waren op zich niet wereldschokkend, maar voor mijn actief bewustzijn toch allemaal echt nieuw.

Het is verbazingwekkend te horen hoe de andere representanten zich voelen en uiten in jouw opstelling. Zeer veel stof tot nadenken dus in nog geen half uur. De "ontknoping" tijdens de eindopstelling met mezelf alweer op "mijn" plaats was zeer verrassend en ook zeer verhelderend. Omdat het plaatje nog niet "af" was, werd er gewoon een extra persoon in de opstelling geplaatst en daar werd aan gevraagd wat ze voelde/wie ze was. Het antwoord "vertrouwen" is op zich natuurlijk niet direct heel makkelijk in te vullen, maar op zich wel een zeer goed doel om aan te werken. De afgelopen week op mijn werk is dan ook best onrustig verlopen met het kijken naar en voelen waar de aansluitpunten zijn om dat vertrouwen weer op te bouwen. Ik merk dat ik daarbij wel erg veel zelfvertrouwen put uit het feit dat ik het allemaal al een keer voor mijn ogen heb gezien.

Met mijn eigen opstelling was de dag gelukkig nog niet afgelopen, want ik heb daarna nog in 2 hele mooie rollen aan 2 best gecompliceerde opstellingen mogen meedoen. Een van de rollen was erg zwaar en voelde echt als lood aan (hoofdpijn/kramp tijdens de opstelling), maar de ontlading bij de opsteller was de inspanning meer dan waard. Ook raakt het in mezelf allemaal zaken aan waar ik diep van binnen wel mee bezig was, maar waar ik, in de ratio van de dagelijkse gang van zaken in mijn hersenpan, geen tijd en aandacht voor had. De andere rol was een stuk minder zwaar en ook best wel bevrijdend, want wie kan er zeggen dat hij, zonder schade te ondervinden, het gevoel hopeloos verliefd te worden heeft ondergaan. Ik stond echt te smelten in die prachtige ogen. Na het lekker ontrollen (dus weer terug in mijn eigen wereld) waren die mooie ogen er nog wel, maar was dat verliefde gevoel gelukkig wel over. Wat wel over bleef was een mooie herinnering aan dat heerlijke verliefde gevoel. Wat ik daar in mijn dagelijks leven verder mee aan moet weet ik nog even niet, wel merk ik dat er heel veel dingen uit mijn verleden naar boven aan het komen zijn. Op zich goed, maar ook best wel zwaar zo alles bij elkaar. Iemand zei: "zie het maar als mooie reis waar je mee bezig bent." Voor die vergelijking is veel te zeggen, maar voor mezelf zou ik graag even een tijdje kunnen stoppen met die mooie reis, weer even gewoon mijn oude leventje leiden (ja zelfs met een paar van zijn minpuntjes) en daarna misschien weer verder reizen. Die tijdelijke nooduitgang heb ik echter nog niet ontdekt. Toch moet ik toegeven nu eigenlijk al weer uit te kijken naar een mogelijke volgende sessie, want het is echt vreselijk goed voor je; het voelt goed, het voelt vreselijk dankbaar en je hebt een dag het gevoel voluit te leven.

Ik weet niet of mijn verhaal iets losmaakt bij jou als lezer, maar als het zo zou zijn, dan hoop ik dat je je gevoel durft te volgen en wens ik je succes met je keuzes. Edwins kerstmuts


Een vreselijk mooi en opwindend 2008 gewenst,

Edwin



 

T
wee jaar geleden kwam ik bij José terecht met de verwijzing 'verlaat rouwproces'.
Aan dat rouwproces kwamen we niet gelijk toe daar ik werd geconfronteerd met borstkanker. Tussen de operatie en bestralingen bleef ik bij José op consult komen. Dit gaf houvast in die heftige periode.

Ik had verwacht veel te moeten praten. Juist in die tijd leerde José mij door rustig en diep ademhalen op een ander gevoelsniveau te komen terwijl hij mij vragen stelde. Vragen die ogenschijnlijk niet relevant waren, maar mij hebben geleerd om anders met angst en verdriet om te gaan. Dit proces heeft veel nieuwe luiken bij mij geopend. Gepraat werd er tussen door zeker, zoals het nadenken over 'mijn huis', visueel gemaakt op de flap-over. Ieder deel van dit huis op palen, staat voor een deel van mijn leven en er werd gekeken hoe het gesteld was met bijvoorbeeld mijn sociale contacten. Het doel was uiteindelijk mij inzicht te geven hoe en wat er nog in balans moest komen.

Naast de consulten kreeg ik het advies van José om eens mee te doen met een 'familieopstelling'. Daar ik José kende als hulpverlener gaf het mij een veilig gevoel dat hij deze opstellingen leidde. Zo'n familieopstelling gaf mij op verrassende wijze inzicht in familiesituaties. De 'uitkomsten' van een opstelling werden bij de volgende consult besproken en zo werd stapje voor stapje mijn situatie helderder.

De veelkleurige aanpak van dit therapeutisch werk spreekt mij aan.
Lichaamswerk, theorie in de vorm van boeken lezen, testen doen en familieopstellingen, alleen of in groepsverband. Ik heb José leren kennen als een rustig persoon die transparant overkomt. Als cliënt gaf hij mij nooit het gevoel 'slachtoffer' te zijn.

Ik heb het leven leren accepteren zoals het is en heb door zijn werkwijze een competent gevoel ontwikkeld.

Rosa (52 jaar).

 

Mijn bevindingen in het algemeen:
Ik heb de eerste periode (de intake, maar vooral de gesprekken die Piet en ik samen met je hadden) erg zwaar gevonden. Ik was al "verkeerd" binnengekomen, gepikeerd omdat Piet ook voor mij een afspraak gemaakt had. Dat was voor hèm nodig (vond ik). Ik heb pas veel later beseft hoe belangrijk het ook voor mij was!! Ik voelde me, tijdens de gesprekken, vaak aangevallen en vernederd. Vandaar dat ik op een gegeven moment niet meer op die manier verder wilde. Achteraf denk ik dat dat gevoel "logisch" was. Er zat zoveel boosheid, machteloosheid en verdriet in me. Ik voelde me al jaren in de steek gelaten, en niet de moeite waard: waarom zou iemand anders daar anders over denken?. Maar niet terecht, je was waarschijnlijk "gewoon kritisch" maar neutraal. Diep van binnen wist ik dat misschien toch wel, want het voelde toch wel goed je te vragen om individuele therapie. In het daarop volgende 1 1/2 jaar heb ik wel een aantal kritische opmerkingen van je opgepikt (wat me het gevoel gaf serieus genomen te worden), maar ik voelde me nooit veroordeeld.

Ik kijk met grote verwondering / bewondering terug op je geduld en de rust die je uitstraalde. Dat heeft me, samen met "de stukjes van het wonder" weer zelfvertrouwen gegeven. Ik zal nooit je reactie vergeten toen ik vorig jaar oktober aangaf met therapie te willen stoppen. Ik was zo teleurgesteld in mezelf en vond mezelf zo slecht dat ik niemand meer wilde zien. En zeker niet iemand die me misschien zou doorzien!! Je enige reactie was een rustig: oke, dat is goed. Je mag altijd bellen of een nieuwe afspraak maken. (of iets van die strekking). Ik hoefde dus geen verantwoording af te leggen, ik mocht zelf m'n keuzes maken. Je accepteerde wat ik voelde en besliste! Dat deed me op een andere manier naar mezelf kijken: het eerste stukje acceptatie: ik hoef niet alles goed te doen, ik mag fouten maken. Dat gevoel maakte de weg vrij om te verwerken en te groeien.

Familieopstellingen:
4x heb ik te maken gehad met familieopstellingen; op heel verschillende manieren. De eerste keer als kennismaking, voornamelijk als toeschouwer; de tweede keer met de poppetjes, de derde keer door de impact van het thema van Piet en als laatste mijn eigen thema. Alle keren zorgden voor een omslag.

Ik lijk vaak een vat vol emoties, maar ik heb ook een vrij nuchtere kant. Ik wil dingen analyseren, het hoe, wat en waarom weten. Als ik iets gelezen had over FC had ik waarschijnlijk mijn schouders opgehaald. Hoe kan dat nou: eerst zien dan geloven. Jouw bevlogenheid maakte echter al heel gauw wat los: hoe kan iemand zo enthousiast zijn? Je straalde als je erover sprak. En zo trok je me over de streep.

Je bewering dat het mensen leert bij hun gevoel te komen bleek direct al bewaarheid te worden. Het was een bijzondere dag geweest, vol bewondering had ik de uitwerking van de thema's gezien. Wat minder was het schuldgevoel dat ontstond, over van alles en nog wat, dat in volle hevigheid naar buiten kwam. Niets was meer te verstoppen, alles lag open en bloot. Het werd een tijd van vallen en opstaan. Vaak ging ik opgeruimd bij je vandaan, maar ik wist het positieve gevoel niet lang genoeg vast te houden. Tot je voorstel kwam om familieopstellingen met de poppetjes te doen. Ik heb dat als iets heel anders ervaren als mijn thema in de groep, later. Het kwam op mij over als een combinatie van een verwerkingsproces (voelen en mogen uithuilen) en affirmeren: je mag er zijn. Het mooie is dat die uitspraak ook pakte: ik kon in volle overtuiging tegen mezelf zeggen: "ja, ik mag zijn wie ik ben!" Dat gaf een heerlijk gevoel dat ik ook, naar mezelf toe, kon vasthouden. Helaas had ik dat gevoel niet in m'n contact naar Piet toe. Ik voelde een heel sterke weerstand bij hem: alsof ik door hem niet geaccepteerd werd. Het leek of ik me tegen de verdrukking in overeind moest zien te houden. En dat terwijl zijn mening en houding voor mij juist zo belangrijk waren. Ik hoopte dat dat zou veranderen als hij zijn thema zou inbrengen.

In juni was het zover. En onvoorstelbaar wat dat teweeg bracht. Hij werd zoveel zachter, straalde een rust uit en ik voelde me veilig bij hem: ik mocht inderdaad zijn wie ik was!! Toen kwam voor mij de weg vrij voor de aanpak van het "schoonmoeder-probleem". Dit was mijn 4e contact met FC, nu met eigen thema. Indrukwekkend wat er in zo'n opstelling naar boven komt. Gevoelens die ik herken, hoe de representanten zich in het veld bewegen, hoe oorzaken en gevolgen zichtbaar werden. Ik ben heel dankbaar dat ik deze kans heb gekregen (en gebruikt). Het heeft de relatie met mijn schoonmoeder (nog) niet verbeterd, maar ik heb de situatie geaccepteerd. En het voelt goed: ik zie wel hoe het zich ontwikkeld.

Beiden bij jou in therapie:
Ik heb het in de hele periode erg ingewikkeld gevonden om om te gaan met het feit dat Piet en ik beiden bij je kwamen. Ik kon niet echt praten over wat me dwars zat binnen onze relatie. Het voelde dan of ik Piet af viel en dat wilde ik niet. Want al had ik problemen met Piet, elk ander moest toch "van hem afblijven". Als Piet voor jou niet meer dan een naam was geweest, was dat denk ik gemakkelijker geweest. Maar dat was niet zo. Dit speelde voor mij de hele periode een grote rol, waardoor ik toch onderwerpen heb laten liggen terwijl ze toch erg belangrijk waren (en nog steeds zijn). De enige oplossing die ik zag was dat een van beiden naar een andere therapeut zou overstappen. Maar ik wilde niet weer bij een ander opnieuw beginnen. En door jouw ervaringen met FC wilde ik niet dat Piet naar een ander zou gaan (Piet wilde dat ook niet, maar zou het misschien wel voor mij hebben overwogen). Bovendien kende je hem toen al. Achteraf vind ik het jammer dat ik nooit met je over dit dilemma gesproken heb. Dat geldt ook voor mijn negatieve gevoel in de allereerste periode. Ik vraag me af wat je daarmee gedaan zou hebben. Mogelijk heb ik het mezelf nodeloos moeilijk gemaakt.

Al met al ben ik heel blij met het resultaat van de therapie. Ik voel me voor het eerst een vrouw. Niet moeder van, echtgenote van, werkster; geen duvelstoejager die voor alles en iedereen is in te zetten. Wel een vrouw, met heel veel functies (moeder van, vrouw/geliefde van) en taken (huishouden, hulp voor wie hulp nodig heeft). Een vrouw, die ook van zichzelf mag houden, voor zichzelf mag kiezen.

Bedankt!!!

Carla.

 

Iets leuks, boeiends of verrassends ervaren? Deel het met ons! Schrijf hieronder uw stukje, dan wordt het hier op deze site geplaatst.

Uw Naam Uw E-mailadres Uw ervaring:



Psychologie Praktijk en Familieopstellingen - Drs. J. Smets - Beek en Donk, Eindhoven, Mijdrecht, Vinkeveen